Και τώρα ας πάμε στη δεύτερη φωτογραφία που προκαλεί Φρίκη.

Εικονίζει, με αντεστραμμένους τους ρόλους θύτη και θύματος, μια μάνα φώκια να δολοφονεί ένα ανθρώπινο βρέφος.

Ομολογούμε ότι η εικόνα προκαλεί ταραχή. Και πώς όχι; Η αντιστροφή των ρόλων είναι φυσιολογικό παράγωγο μιας μακράς ανατροπής φυσικών ισορροπιών. Ενώ ο άνθρωπος είναι ένας από τους κατοίκους του πλανήτη, διεκδικεί - εδώ και αιώνες - την αποκλειστική κυριαρχία σε βάρος όλων των άλλων όντων. Ο «πολιτισμός», αν αυτό είναι το γνώρισμα του ανθρώπου, ως μόνιμη απειλή δια της κατατρομοκράτησης και εξόντωσης όλων των άλλων μορφών ζωής; Ποιος δεν θυμάται τους «Γορίλες στην ομίχλη»; Και να ΄ταν μόνο αυτοί...

Αυτό όμως το συνεχές και ατιμώρητο έγκλημα είναι που εκλογικεύει και απενοχοποιεί την αγριότητα της φώκιας - μάνας. Η προσφυγή στην αυτοδικία σαρκάζει μια νομοθεσία ανθρώπινη που ευλογεί και ενθαρρύνει τις ποικίλες κτηνώδεις δραστηριότητες του hommo sapiens (εξέλιξη του όρθιου αυστραλοπιθήκου) στο όνομα του κέρδους («το κάνουμε για τα χρήματα, αλλά η παράδοση είναι στο αίμα μας» Glifford Krass. The New York Times, 6/4/2004).

Παλιότερα και σε ένα από τα ευαίσθητα κείμενα του αγαπημένου μας συγγραφέα Νίκου Δήμου «συμμετείχαμε» στη γιορτή της μέρας εκείνης που τα ζώα του τσίρκο θα εξεγείρονταν, θα επαναστατούσαν και θα έπαιρναν στο κυνήγι το θηριοδαμαστή και τη «σαχλοαναβάτιδα».

Στη δεύτερη φωτογραφία, η Επανάσταση είναι αιματηρή. Και όλοι ξέρουμε ότι μια Επανάσταση δημιουργεί Δίκαιο. Γιατί εάν το Δίκαιο που υπάρχει (το ανθρώπινο) ευλογεί τη δράση των θυτών, τα θύματα θα επινοήσουν ένα δικό τους Νόμο, για να βρεθούμε τελικά μπροστά σ΄ έναν κύκλο αίματος. Να περιμένουμε να συνετιστεί ο θύτης; Αποκλείεται! Το Κέρδος είναι ασύμβατο με τη σύνεση και την ορθοφροσύνη. Συγγενεύει περισσότερο - αν δεν ταυτίζεται - με την Τρέλα.

Πηγή: Pass to Port